شاتل فضایی سفینه فضایی است که برای انتقال انسان ها و محموله ها به فضا و برعکس طراحی شده است.اداره فضا و هوانوردی ملی امریکا (ناسا) در سال های 1970 شاتل را به عنوان یک راکت و سفینه فضایی که قابلیت استفاده چندباره را دارد بوجود اورد.شاتل کاملا با سیستم های قبل از خودش متفاوت بود.در 12 اوریل 1981 بعد از 10 سال کار اولین شاتل فضایی به نام کلمبیا به فضا پرتاب شد.امروزه ناسا سه عدد شاتل فضایی دارد.دیسکاوری (1983),انلانتیس (1985) و اندور(Endeavour) (1991).اتحادجماهیرشوروی در 1988 برنامه ساخت یک شاتل فضایی را اغاز کرد,اما انرا در 1993 متوقف کرد.
در ابتدا شاتل فضایی برای قرار دادن ماهواره ها در مدار , حمل تجهیزات علمی همچون Spacelab و انجام ماموریت های نظامی استفاده می شد.در ادامه توسعه شاتل ها ,ان ها برای تعمیرونگهداری ماهواره ها,اصلاح کار ماهواره ها و یا بازگشت ماهواره ها به زمین استفاده شدند.همچنین شاتل به ساخت , تعمیر و نگهداری "ایستگاه بین المللی فضایی" کمک کرد.
شاتل های فضایی شعاع وسیعی از تجهیزات سودمند همچون تجهیزات مخابراتی , نجومی و نظامی را برای ماهواره ها حمل می کنند.همچنین وسایل ازمایشگاهی برای انسان ها و ازمایشگاه فضایی را برای بررسی بی وزنی روی انسان در پروازهای فضایی.خیلی اوقات ناسا به دیگر کشورها اجازه استفاده از شاتل برای پروژه های ویژه را می دهد.
شاتل ها به صورت راکت های عمودی از زمین پرتاب می شوند.خدمه شاتل ها بخش لاینفک و مهم هر ماموریت هستند.فرمانده کار رهبری و خلبان کار پشتیبانی از خدمه را به عهده دارند.هر دو ان ها فضانوردان حرفه ای هستند و با سیستم های فضایی و عملیات های اموزشی مختلف امتحان خود را پس داده اند.مسئولیت اولیه ان ها پرواز با شاتل به عنوان وسیله پرتاب ,سفینه فضایی و هواپیما است.
دیگر خدمه (حدودا بیش از پنج نفر) مسئولیت های منحصر به فردی در ماموریت فضایی عهده دار هستند.متخصص ماموریت کسی است که فضانوردان را هدایت می کند و تضمین می کند که ان ماموریت به تمتم اهداف از پیش تعیین شده برسد.متخصصین پی لود (Payload) کارشناس در هدف های ماموریت و محموله هستند که معمولا شامل ازمایشگاه های فضایی یا قمرهای مصنوعی است.اغلب متخصصین پی لود از دیگر کشورها هستند و کمک می کنند به پروژه ای که کشورشان در ان مشارکت دارد.